The three English translations of Ahmad Shamlou’s poetry posted here are by Niloufar Talebi and are excerpted from her memoir, Self-Portrait in Bloom, which contains a portrait of Shamlou and his work, as well as translations of 30 of Shamlou’s poems, selected letters, quotes, and other material.


Ahmad Shamlou was a poet, writer, translator, encyclopedist...

(December 12, 1925, Tehran – July 23, 2000, Karaj)

Pen name: A. Bamdad or Alef Bamdad

His name is also spelled, Shamloo, Shamlu, and Shamlū.


احمد شاملو  )۲۱ آذر ۱۳۰۴ بهارستان تهران - ۲ مرداد ۱۳۷۹ کرج(  متخلص به الف. بامداد یا الف. صبح، شاعر، نویسنده، مترجم، فرهنگ‌نویس...     نیلوفر طالبی



If you choose to share these translations (for non-commercial purposes only), please always credit the translator:


English translation by Niloufar Talebi (c) 2019 [or latest year]

Enjoy the original Persian poem in Shamlou’s own voice

Enjoy the original Persian poem in Aida Shamlou’s voice









Enjoy more translations in Self-Portrait in Bloom


In the aftermath of World War II, "a new dynamism" was taking shape in Persian poetry. Award-winning translator Niloufar Talebi explains how Iranian poets were increasingly instrumental in "freeing Persian poetry from the state of decline and stagnation." Into this backdrop emerges the poet Ahmad Shamlou in this part-memoir, part-biography, and part-history of literature in Iran. "There are two books in this book, one portrait of me and one of Ahmad Shamlou. And they intersect," Talebi writes of Self-Portrait in Bloom. Released in the 40th anniversary year of the Iranian revolution, it delves deep into culture, personal history, and pays homage to Tehran, the city of Talebi's childhood. Told in fragments of prose, poetry, and photographs, this lyrical exploration reimagines the memoir form and in a dramatic climax sets free the details of a hurt that can no longer limit the blossoming of an artist.



"Self-Portrait in Bloom recounts the stories of poets, revolutions, women, and censorship. A celebration of the recreative power of memory and language, from the girl standing in front of her blue bedroom window watching snow, to the many lessons of silence Talebi's ‘animal with two faces.’ It is a book of longing, haunted by history."

Ilya Kaminsky, author of Deaf Republic and Dancing in Odessa


"Niloufar Talebi offers a lyrical evocation of an Iranian childhood, of a girl growing into complicated maturity as an artist while bringing to life the great Iranian poet Ahmad Shamlou, whose art became intertwined with her own. For these achievements alone, her book would be well worth reading. But Talebi is after bigger game. Step by step, she lures us into a profound meditation on the power of poetry, the politics of language, and the art of translation--and then into the shocking spectacle of an artist stifled. This memoir is not just poignant, it's wrenching."

Tamim Ansary, author of West of Kabul, East of New York, and Games Without Rules


"A brutally honest memoir of a life built by words, destroyed by words, rebuilt by words."

Firoozeh Dumas, New York Times Bestselling Author of

Funny in Farsi and Laughing Without An Accent.


"Niloufar Talebi has written an original and intriguing memoir. Dispensing with linearity, shuttling between her Iranian childhood and her American coming of age, she moves nimbly up and back along the space-time axis. A loving and contemplative spirit compels these pages forward."

Sven Birkerts, author of Changing the Subject: Art and Attention in the Internet Age


"Niloufar Talebi's superb translations of Shamlou's poetry convey a deep mastery and love of the immortal poet's texts, and are a major contribution in presenting Shamlou's literary greatness for Western readers. These translations are a work of love."

Nahid Mozaffari, editor, Strange Times My Dear:

The PEN Anthology of Contemporary Iranian Literature

عشق عمومی

احمد شاملو



اشک رازی‌ست

لبخند رازی‌ست

عشق رازی‌ست


 

اشکِ آن شب لبخندِ عشقم بود.



قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی…

 

من دردِ مشترکم

مرا فریاد کن.



درخت با جنگل سخن می‌گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می‌گویم

 

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه‌های تو را دریافته‌ام

با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام

و دست‌هایت با دستانِ من آشناست.



در خلوتِ روشن با تو گریسته‌ام

برایِ خاطرِ زندگان،

و در گورستانِ تاریک با تو خوانده‌ام

زیباترینِ سرودها را

زیرا که مردگانِ این سال

عاشق‌ترینِ زندگان بوده‌اند.



دستت را به من بده

دست‌های تو با من آشناست

ای دیریافته با تو سخن می‌گویم

به‌سانِ ابر که با توفان

به‌سانِ علف که با صحرا

به‌سانِ باران که با دریا

به‌سانِ پرنده که با بهار

به‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گوید



زیرا که من

ریشه‌های تو را دریافته‌ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست.


 

۱۳۳۴

هوای تازه



خطابه‌ی تدفین

احمد شاملو

برای چه‌گوارا



غافلان

هم‌سازند،

تنها توفان

                          کودکانِ ناهمگون می‌زاید.

 

هم‌ساز

سایه‌سانانند،

محتاط

       در مرزهای آفتاب.

در هیأتِ زندگان

                  مردگانند.

 

وینان

دل به دریا افگنانند،

به‌پای دارنده‌ی آتش‌ها

زندگانی

        دوشادوشِ مرگ

                           پیشاپیشِ مرگ

هماره زنده از آن سپس که با مرگ

و همواره بدان نام

                     که زیسته بودند،

که تباهی

از درگاهِ بلندِ خاطره‌شان

                             شرمسار و سرافکنده می‌گذرد.

 

کاشفانِ چشمه

کاشفانِ فروتنِ شوکران

جویندگانِ شادی

                   در مِجْری‌ِ آتشفشان‌ها 

شعبده‌بازانِ لبخند

                     در شبکلاهِ درد

با جاپایی ژرف‌تر از شادی

در گذرگاهِ پرندگان.

 


 

در برابرِ تُندر می‌ایستند

خانه را روشن می‌کنند.

و می‌میرند.


 

۲۵ اردیبهشتِ ۱۳۵۴ 

دشنه در دیس

Enjoy the original Persian poem in Shamlou’s own voice


سرودِ آشنایی

احمد شاملو




کیستی که من

                  اینگونه

                         به‌اعتماد

نامِ خود را

با تو می‌گویم

کلیدِ خانه‌ام را

در دستت می‌گذارم

نانِ شادی‌هایم را

با تو قسمت می‌کنم

به کنارت می‌نشینم و

                          بر زانوی تو

اینچنین آرام

به خواب می‌روم؟



کیستی که من

                  اینگونه به جد

در دیارِ رؤیاهای خویش

با تو درنگ می‌کنم؟




۲۹ اردیبهشتِ ۱۳۴۲

آیدا در آینه